Emily Dickinson werd geboren op 10 december 1830 en stierf op 15 mei 1886.
Zij woonde in Amherst, een universiteitsstadje in Massachusetts, in het ouderlijk huis met haar vader, moeder en jongere zuster Lavinia. Haar vader die advocaat was, en als een van de notabelen van Amherst zeer invloedrijk, had een dominant karakter. Haar moeder was een ingetogen, zorgelijke vrouw die vaak ziek was en dan door Emily en haar zuster werd verzorgd. Haar oudere broer Austin, de enige zoon, was zachtmoedig en gevoelig. Na zijn huwelijk met Susan Gilbert, een jeugdvriendin van Emily, ging hij met zijn vrouw tegenover het ouderlijk huis wonen.
Toen Emily 28 was begon ze haar gedichten te ordenen en de met inkt overgeschreven gedichten in bundeltjes aan elkaar te naaien. Zij bereikte haar creatieve hoogtepunt rond haar dertigste, na haar ontmoeting met dominee Charles Wadsworth uit Philadelphia.
In 1862 reageerde ze op een oproep in de krant waarin jonge schrijvers werden uitgenodigd hun werk in te zenden. Hoewel ze geen erkenning vond voor haar literaire werk hield ze niet op met schrijven.
Tegen haar twintigste trok Emily zich geleidelijk terug uit de samenleving. Na haar dertigste heeft ze het erf van haar vader niet meer verlaten. Ze zag alleen haar familie en bij uitzondering ontving ze bezoek. Ze schrijft: “Ik woon waar alles mogelijk is, ik woon in een gedicht.” Tijdens haar leven werd ze al een legende; men noemde haar “The Myth”. Het blijft een raadsel waarom zij zich terugtrok en zich in het wit kleedde.
Emily Dickinson leed aan een ziekte, naar alle waarschijnlijkheid chronische nefritis, een nierziekte die ook genoteerd staat als de oorzaak van haar dood. Louise van Santen zegt hierover:
“De vader van Emily, die een zeer autoritair persoon was, gedroeg zich uiterst tolerant tegenover het gedrag van zijn dochter Emily. Hij maakte geen bezwaar tegen het feit dat Emily weigerde mee naar de kerk te gaan, maar bovenal: hij stond haar toe te leven als kluizenaar. Dit zou erop wijzen dat de familie eerder bereid was Emily uit te roepen tot ‘zonderling’, tot een “Mythe” dan te beamen dat zij leed aan een afstotende ziekte. Het zou verklaren waarom haar zuster direct na haar dood ongelezen alle correspondentie heeft verbrand. Naar schatting had Emily ongeveer 10.000 brieven geschreven, waarvan ze altijd een kopie bewaarde. Het zou ook verklaren waarom alle medische rapporten van de verschillende artsen uit de archieven zijn gelicht. Het zou de witkatoenen kleding van Emily verklaren: hygiënisch en gemakkelijk te koken in de was. “
Dat er geheimen zijn in haar leven, ervaringen waar men zeker in die tijd niet openhartig over sprak, lezen we in haar gedichten, en we vermoeden een verhouding met een getrouwde man, een abortus, een afgedreven vrucht, maar het blijven vermoedens. Emily schrijft in een gedicht:

Elk gedicht dat zij schrijft bevat een waarheid; haar waarheid. Elk onderwerp dat ze aanroert is te herleiden tot een eigen ervaring. Het is van belang te weten, uitgaande van de hypothese van Louise van Santen, dat Emily Dickinson zich niet vrijwillig terugtrok uit de wereld, maar dat nood haar dwong tot haar eenzame dagelijkse leven.
“Woorden zijn mijn leven” schrijft ze in een brief. Ze schreef omdat ze moest schijven. Dat niemand haar poëzie naar waarde schatte heeft haar inspiratie nooit verminderd. Zij was er om te schrijven. Zoals het gesprek met de lijster in een van haar gedichten:

Na haar dood vond haar zuster Lavinia eenongekende hoeveelheid gedichten: de door Emily aan elkaar genaaide bundeltjes en andere gedichten, bij elkaar gelegd als pakketjes. Er kwamen in totaal 1775 gedichten aan het licht. Door de belangstelling voor haar indringende poëzie die na haar dood voor het eerst werd onderkend zette men een speurtocht in naar haar verloren geraakte correspondentie. Uiteindelijk heeft men 1049 brieven getraceerd. Na haar dood werden er drie bundeltjes uitgegeven met gedichten die door de uitgever waren “aangepast”, “gecorrigeerd” en grammaticaal gladgestreken Pas in 1955 verscheen de eerste bundel met gedichten zoals Emily die in haar eigen stijl, ongehinderd door de literaire stromingen en conventies van die tijd, had opgeschreven.

Rosmarie Blaauboer

Materiaal door Rosmarie Blaauboer gebruikt voor de bewerking van ‘Emily Dickinson‘:

‘Emily Dickinson Gedichten’, vertaling Louise van Santen, uit. de Prom.
’Emily Dickinson Geheimen’, vertaling Louise van Santen, uit. de Prom.
’Emily Dickinson Liefdesgedichten’, vertaling Louise van Santen, uit. de Prom.
‘Emily Dickinson Brieven’, vertaald en bezorgd door Louise van Santen, uit. de Prom.
‘Meesterbrieven’,vertaling Louise van Santen, uit. de Prom.
‘Emily’ van William Luce, vertaling Louise van Santen,uit. de Haagse Comedie.
‘Emily revisited’, bewerking Anne-Marie Heyligers, vertaling Louise van Santen.
‘The Belle of Amherst’ van William Luce.

Bronnen van inspiratie:
‘The life of Emily Dickinson’ , by Richard B. Sewall.
‘Emily Dickinson, The complete Poems’ Edited by Thomas H. Johnson.
‘Open me Carefully ‘ letters to Susan Huntington Dickinson, Edited by Hart and Smith.
‘The Gardens of Emily Dickinson’ by Judith Farr.
www.svestdijk.nl
"Emily Dickinson in leven en dood " van Philippus Breuker en Jan Gulmans, 2009 uitg. Friese Pers Boekerij Bv, Leeuwarden
‘Welk een waagstuk is een brief ‘brieven van Emily Dickinson, gekozen en vertaald door Bert Keizer. 2008 uit. Ambo/Anthos.
‘Ik zou nooit weggaan bij mijn vriend’, Dertig liefdesgedichten van Emily Dickinson, vertaling Willem Wilmink, uit. Bakker.
‘Emily Dickinson, Gedichten 1’ vertaling en commentaar Peter Verstegen, uit. van Oorschot.
‘Ik vind vervoering in het leven‘ brieven van Emily Dickinson, vertaling Peter Verstegen.
‘Mijn zuster Emily ‘van Paola Kaufmann vertaling Jacqueline Visscher, uit. Sirene.